Home
A tot Z |

De periode van 1980 tot 1991

Het ontstaan: Overleg binnen de intra- en extramurale geestelijke gezondheidszorg

Alle dienstverlening die KINA p.v. uitbouwt, komt voort uit een concrete nood. Zo was het in het begin niet anders. Het idee om via samenwerking tussen de bestaande psychiatrische en psycho-sociale voorzieningen in het arrondissement Antwerpen een krisisinterventie functie te realiseren dateert van omstreeks 1980. De periode van 1980 tot 1984 kenmerkt zich door overleg tussen de verschillende voorzieningen over het te realiseren dringend hulpverleningssysteem in de "geestelijke gezondheidszorg".

Dit overleg resulteerde in de opstarting van een piloot-experiment met ingang van 1 september 1984. Hiervoor werd een overeenkomst gesloten tussen de Gemeenschapsminister van volksgezondheid en leefmilieu en het OCMW Antwerpen. Het Krisis Info Netwerk Antwerpen was geboren en klaar om te groeien naar een volwaardige crisisopvang en dienstverlening op tal van gebieden.

Gedurende de periode 1984 tot 1986 worden de plannen voor het psycho-sociaal crisisopvangnetwerk concreter. Men boog zich over 3 cruciale vragen.
  1. Is het aanbod uitsluitend bedoeld voor huisartsen? Of kan Krisis-Info-Netwerk-Antwerpen zich vanaf de start ook open stellen voor rijkswacht, politie, maatschappelijke centra, thuisverpleging en de ganse eerstelijns hulpverlening? 
  2. Hoe maken we het aanbod 7 x 24 uur bereikbaar? Volstaat een maandelijkse verwijsfolder of is het praktischer te werken met één oproepnummer?
  3. En tenslotte, hoe kan een 7 x 24 uur crisisopvangnetwerk gerealiseerd worden voor de totaliteit aan crisissen zonder daarvoor nieuwe voorzieningen op te richten?

Het prille begin: een experimenteel model

De beste manier om een passend antwoord te vinden op de gestelde vragen was door op 1 januari 1985 te starten met een experimenteel onderzoek. Dit experimenteel onderzoek, of aanvangswerkingsmodel, was opgebouwd als volgt:
 
Het aanbod werd beperkt tot de huisartsen. Om 7 x 24 uur bereikbaar te zijn, koos men voor een telefonische brugfunctie. Tele-onthaal bood hiervoor tijdelijk zijn diensten aan. Tussen de diensten voor geestelijke gezondheidszorg en enkele centra voor levens- en gezinsvragen werd een wachtpermanentie van 8 u 30 's morgens tot 22 u 30 's avonds uitgewerkt. Via een beurtrollensysteem werd er binnen deze tijdspanne telkens een therapeut vrijgemaakt voor onmiddellijke crisisopvang.
Om nachten en weekends te overbruggen werd een voorlopig onderkomen in de vorm van een noodbeddensysteem uitgewerkt.
Met betrekking tot mogelijke hospitalisatie werd de bestaande regio-afbakening tussen de psychiatrische diensten overgenomen.

Dit aanvangswerkingsmodel was een voorzichtig peilen en zoeken dat alle noden, tekorten, zwakheden en fouten zichtbaar kon maken om zo stilaan te groeien tot een valabele 7 x 24 uur krisisinterventie-eenheid in het arrondissement Antwerpen.

Een klein jaar na de opstart drong een reorganisatie zich op:
  1. Het aanbod moest zo snel mogelijk uitgebreid worden naar de hele eerstelijnswerking.
  2. De telefonische brugfunctie moest waargemaakt worden door een beperkte groep van professionele deskundigen uit alle betrokken voorzieningen.
  3. De gemaakte afspraken tussen de betrokken instellingen moesten vastgelegd worden in een schriftelijke overeenkomst, een Multi-Laterale Overeenkomst.

Deze Multi-Laterale Overeenkomst werd op 29 september 1986, onder toezicht van de Provinciegouverneur mijnheer J. Kinsbergen, door alle hulpverlenende instanties collectief symbolisch ondertekend als weergave van de totstandkoming.

Tergelijkertijd werd samen met het provinciebestuur, vertegenwoordigers van het stadsbestuur, de mutualiteiten, het ministerie en de OCMW's gezocht naar een passende arrondissementele structuur, ter ondersteuning van het uitgetekende hulpverleningsmodel.

Het experimentele project wordt een publiekrechtelijke vereniging

Op 20 september 1989 verleende de Gemeenschapsminister Lenssens de openbare besturen machtiging tot het oprichten van een publiekrechtelijke vereniging en was de nieuwe structuur gevormd.

KINA p.v. was een voorbeeld, zowel op hulpverlenend vlak als op bestuurlijk vlak, waarbij alle hulpverlenende diensten zowel tegenover elkaar als tegenover de bestuurlijke omkadering hun volledige autonomie behielden. Daarnaast werd KINA p.v. een functionele eenheid, waarin de openbare besturen op wiens grondgebied de service aangeboden werd, de kosten op zich namen die nodig waren om de cliƫnt in crisis zo snel mogelijk de meest adequate hulpverlening aan te bieden.

Door toe te treden boden de OCMW's met een minimum aan middelen een maximaal hulpaanbod aan:
  • onderzoek en overleg,
  • de KINA p.v.-krant: een continue communicatie en voorlichting voor alle professionele eerstelijnsdiensten van de gemeente,
  • een 7 x 24 uur eigen bemande oproepcentrale,
  • een 7 x 24 uur gespecialiseerd opvangnetwerk.

Tijdens de stichtingsconferentie op 12 januari 1990 kwam de oprichtingsakte tot stand en werden de statuten van het Krisis-Info-Netwerk verleden. Enkele maanden later, op 5 april 1990 werd de oprichting van de vereniging bij ministerieel besluit goedgekeurd, welk verscheen op 11 mei 1990 in het Belgisch Staatsblad. Op 4 juli 1990 vond de eerste algemene vergadering plaats en vanaf dan is KINA p.v. als publiekrechterlijke vereniging actief. De 17 stichtende leden zijn de OCMW's van Antwerpen, Boechout, Boom, Brasschaat, Brecht, Hemiksem, Kalmthout, Kontich, Mortsel, Niel, Schelle, Schoten, Stabroek, Wijnegem, Wommelgem, Wuustwezel en Zoersel.

Nieuwe KINA-noodkamers

Vanaf het begin werkte KINA p.v. samen met het Internationaal Zeemanshuis in Antwerpen. Omdat de vereniging echter steeds afhankelijk was van de bezettingsgraad van het Internationaal Zeemanshuis was een 100% garantie tot opvang voor acute crisissituaties makkelijker gezegd dan gedaan.

Op basis van een conventie met het Internationaal Zeemanshuis mocht KINA p.v. in eigen beheer de noodzaal, die vroeger bestemd was voor schipbreukelingen, herinrichten. De noodzaal werd verbouwd tot twee meerpersoonskamers, drie tweepersoonskamers en vijf éénpersoonskamers.
De totale capaciteit van de KINA-noodbedden bedroeg dan negentien. 

Op die manier kon KINA p.v. een volwaardige noodbeddenstructuur aanbieden, waarin iedereen tijdelijk en in afwachting van verdere hulpverlening opvang vond.  

Deze noodkamers in het Internationaal Zeemanshuis in Antwerpen werden plechtig ingehuldigd op 20 december 1991.
 



© 2015 Kina, Alle Rechten Voorbehouden | the eForum Factory | Sitemap | Privacy verklaring